PL EN
Gwiazdka z nieba

Gwiazdka z nieba

scenariusz i reżyseria: Mariola Fajak-Słomińska i Janusz Słomiński
scenografia: Łukasz Kwietniewski
muzyka: Paweł Dudzik
choreografia: Arkadiusz Buszko

obsada:

Zofia Nather

Jadwiga Sankowska

Jacek Gierczak

 

premiera: 10 marca 2018

dla widzów 0+

Opis

Mała gwiazdka nudzi się na niebie i postanawia spaść na Ziemię. Wszystko tutaj nowe i fascynujące – poznaje zmieniające się pory roku, odkrywa śnieg, bociany i motyle. Jak małe dziecko uczy się otaczającego ją świata. Przedstawienie reżyserują doświadczeni twórcy teatru dla najnajów – najmłodszych widzów teatralnych – Mariola Fajak-Słomińska i Janusz Słomiński.

Przedstawienie bierze pod uwagę potrzeby rozwojowe najmłodszych dzieci, dla których na tym etapie najważniejsze są ekspresywne bodźce zmysłowe – barwa, dźwięk, forma – uruchamiające ich funkcje poznawcze. „Gwiazdka z nieba”, pełna barwnych obrazów, nastrojowej muzyki i różnorodnych faktur, ma na celu pobudzenie wszystkich zmysłów małego widza poprzez łagodne, spokojne wciągnięcie go do uczestnictwa w teatralnej iluzji. Służy temu bardzo kameralny charakter spotkania dający poczucie bezpieczeństwa (mała sala, przytulne siedzenia, stały bliski kontakt z rodzicami).

DLA DZIECI W TYM WIEKU POLECAMY RÓWNIEŻ SPEKTAKLE:

Afrykańska przygoda | 0-4
Kraina Śpiochów | 3+
Jasiek i Małgośka, czyli uważaj, robaczku! | 4+

 

Recenzje

Ujmuje forma tego spektaklu: prostota, elegancja, szacunkek wobec małego widza. (...) Spektakl pomyślany jest jako pierwsze spotkanie dziecka z teatrem. Wtajemniczenie. Trudne to zadanie, odpowiedzialność. Reżyserzy - to się czuje - rozumieją wagę przedsięwzięcia. Tak też prowadzą aktorów. Ci nie kokietują widzów, nie pajacują. Poruszają się miękko, lekko. Wzbudzają sympatię. Gwiazda (Zofia Nather) rozczula w swej naiwności i ciekawości świata, wzrusza, gdy macha na pożegnanie odlatującym bocianom. Słońce (Jadwiga Sankowska) czaruje uśmiechem. Grozy nie budzi nawet pozornie groźny Księżyc (Jacek Gierczak). Widać, że nie o idywidualne popisy tu chodzi. Tu główną rolę gra widz. Liczy się cud teatru. Teatru jako miejsca, do którego mały człowiek powinien z radością wracać. I jako stanu ducha, który - jeśli sie go odkryje - zostanie w nas na zawsze. 

Gabriela Pewińska, "Dziennik Bałtycki"

W żywym planie dominuje tematyka zabawy. Gwiazdka to dziecko, które cieszy ślizganie na zamarzniętej kałuży, puszczanie latawca, naśladowanie gestów innych, a ukrycie twarzy czy odwórcenie się czyni je niewidzialnym. Zachowaniem bliskim maluchom szybko zaskarbia sobie ich sympatię. 

Maria Maczuga, Nowa Siła Krytyczna
×