PL EN
Tam i tu

Tam i tu

choreografia: Ula Zerek
scenariusz, inscenizacja i opieka reżyserska: Romuald Wicza-Pokojski
muzyka: Patryk Zakrocki (z albumu "Krajobrazy marsjańskie")
scenografia: Katarzyna Wołowska
konsultacja merytoryczna i produkcja: Barbara Małecka

obsada:

Hanna Miśkiewicz
Joanna Tomasik

Ula Zerek

Premiera: 25 maja 2014
Sala Kameralna Teatru Miniatura

Spektakl dla dzieci w wieku od 1 do 4 lat
Czas trwania: 30 minut

 

Opis

Wysoko nad nami, tam gdzie migoczą gwiazdy, kryje się wiele tajemnic. Jest możliwość nieskończonej ilości światów zupełnie różnych od naszego. Punktem wyjścia do spektaklu „Tam i tu” jest opowieść o miejscu, w którym istnieją tylko proste linie, a do którego nagle z Kosmosu przybywa kula. Wybierzcie się z nami w podróż pełną niezwykłych obrazów i dźwięków. Zobaczcie, co się stanie, kiedy Proste spotkają Kulę. Zapraszamy na historię o wielkiej tęsknocie i pięknej przyjaźni dwóch światów.

Spektakl przeznaczony jest dla dzieci od roku do 4 lat. Dzieci oglądają go, siedząc na miękkich poduszkach wraz z rodzicami. To teatr tworzony z myślą o najmłodszych widzach, otwarty na ich reakcje i zapraszający do odkrywania swoich tajemnic. To teatr, w którym aktorzy zmieniają się w przewodników, a widzowie w odkrywców. „Tam i tu” jest spektaklem-zaproszeniem. Zaproszeniem do wspólnej podroży po świecie prostych i krzywych, a także po świecie teatru.

Recenzje

Za pomocą prostych metod aktorki ubrane w jednakowe szaro-czarne kostiumy, Hanna Miśkiewicz i Joanna Tomasik, kreują nową rzeczywistość. Grając figury o prostych liniach, poruszają się spokojnie, miarowo, przyglądając się publiczności. Największe poruszenie wśród maluchów wywołało pojawienie się dmuchanej, przezroczystej Kuli, którą napędzała od środka siłą mięśni Ula Zerek, ubrana w zloty kostium. Widzowie przyglądają się jej z największym zainteresowaniem, a w pewnym momencie, mogąc podejść do niej, szukają kontaktu. Choreografia do spektaklu, autorstwa tancerki, Uli Zerek, wpisuje się w rytm spokojnej i pogodnej muzyki Patryka Zakrockiego. Idea ruchu scenicznego polega na tym, aby jedno ciało skłoniło drugie do ruchu. Aktorki ożywiają bryły i modelują swoje ciała, aby przypominać poszczególne figury. W zamkniętym świecie figur uruchamia to wyobraźnię dziecka.

Mali widzowie ze swobodą mogli eksplorować przestrzeń sceniczną. Podczas przedstawienia niejednokrotnie wychodzili poza wyznaczoną granicę swojej poduszki, mieli też czas, aby ułożyć poduszkę w innym miejscu, aby po niej chodzić i z lepszej perspektywy obserwować działania aktorskie. Na sam koniec artyści z zaangażowaniem włączają się do zabawy z dziećmi.

Magdalena Chalimoniuk, "Gazeta Świętojańska"

Bardzo ciekawie wygląda choreografia i ruch sceniczny, przygotowany przez autorkę koncepcji spektaklu - trójmiejską tancerkę Ulę Zerek. Zwłaszcza sama tancerka (występująca w roli kuli) robi wrażenie na dzieciach, pojawiając się w spektaklu w wielkiej wypełnionej powietrzem kuli, następnie w intrygujący sposób z niej wychodząc (to najlepszy moment przedstawienia). Pozytywnym dodatkiem jest muzyka Patryka Zakrockiego (z duetu SzaZa) - wesoła, pogodna, nie dominująca nad wydarzeniami na scenie, ale żywa i pełna nietypowych dźwięków.

Łukasz Rudziński, trojmiasto.pl
×