PL EN

STREFA ZDARZEŃ

Już niedługo prapremiera "Kamienicy" według książki Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel

W niedzielę 15 grudnia o 17.00 na Dużej Scenie Miniatury odbędzie się prapremiera teatralnej adaptacji książki „Kamienica” gdańszczanki Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, jednej z najbardziej cenionych polskich autorek literatury dla dzieci. Napisała ponad 20 książek dla najmłodszych, które otrzymały wiele nagród i wyróżnień, między innymi nagrodę „BESTSELLER-ka”, a także trafiły na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej oraz na Złotą Listę Fundacji ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom. „Kamienica” otrzymała nominację do tytułu „Książki Roku 2006” polskiej sekcji IBBY, wyróżnienie Donga w konkursie Fundacji „Świat Dziecka" na „Dziecięcy Bestseller Roku 2007” i wyróżnienie w Konkursie Literackiej Nagrody im. K. Makuszyńskiego.

Przedstawienie w Miniaturze będzie humorystyczną opowieścią o szacunku dla odmienności, indywidualizmie i niestandardowym podejściu do życia. Bohaterami tej historii są mieszkańcy kamienicy Pod Świńskim Ryjem, do której znienacka wprowadza się nowa świnka – indywidualistka Klara Kwik z dużą dozą wyobraźni i nieposkromionej kreatywności. Wynika z tego cała masa nieporozumień i konfliktów, a w tle czai się niepokojąca tajemnica z przeszłości. Na dodatek na koniec pojawiają się jeszcze duchy przodków mieszkańców kamienicy...

Adaptacja przygotowana przez Roksanę Jędrzejewską-Wróbel i Małgorzatę Sikorską-Miszczuk (jedna z najlepszych polskich dramatopisarek, laureatka zeszłorocznej gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej) wykorzystuje społeczny potencjał opowieści, odwołując się do historii Gdańska i podkreślając źródła lęków, które są podstawą często wrogiego stosunku do odmienności czy niepokoju nią wywołanego. Jednocześnie autorki mówią o tym, ile wyczucia, empatii i drobnych kompromisów wymaga nawiązanie dobrych sąsiedzkich relacji.

„Podczas prób do „Kamienicy” szukałam też odpowiedzi na pytanie, co znaczy w naszym społeczeństwie bycie świnią? Dlaczego świnia jest symbolem nikczemności i zdziwaczenia? Co to znaczy przyprawić komuś świński ryj? I jak budować na scenie poszczególne charaktery w świecie, w którym żyją wyłącznie świnie” – opowiada reżyserka spektaklu Ewa Piotrowska. – „Akcja sztuki dzieje się tu i teraz. Dlatego też Gdańsk Wrzeszcz, a w zasadzie fotografie starych kamienic z tej części Gdańska stały się główną inspiracją przy budowaniu przestrzeni scenicznej.”

Reżyserka przedstawienia Ewa Piotrowska ma na swoim koncie wiele inscenizacji w Polsce i za granicą (m.in. na Litwie, Słowacji, w Rosji i Meksyku). Wiele z reżyserowanych przez nią spektakli zdobyło prestiżowe nagrody na festiwalach i w konkursach teatralnych, m.in. główną nagrodę III Ogólnopolskiego Konkursu na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej oraz Grand Prix V Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Lalek w Jekaterynburgu (Rosja). Ewa Piotrowska jest również dyrektorem Teatru Baj w Warszawie.

Scenografię do spektaklu i kostiumy zaprojektowała absolwentka scenografii Akademii Teatralnej w Pradze (DAMU) Martyna Dworakowska, która do tej pory współpracowała z kilkudziesięcioma teatrami lalkowymi i dramatycznymi w Polsce, Czechach i na Węgrzech.

Autorem bardzo ważnego w tym spektaklu ruchu scenicznego jest trójmiejski performer, tancerz i choreograf Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz, w latach 1987–1995 tancerz i asystent choreografa w Teatrze Ekspresji Wojciecha Misiuro, który od 1995 roku tworzy własny teatr Patrz Mi Na Usta, działający do dzisiaj.

Muzykę stworzy Piotr Pawlak, związany z trójmiejską sceną muzyczną gitarzysta i producent, autor muzyki teatralnej i filmowej. Grał m.in. w zespołach Bielizna, Kury, Arhythmic Memory, Łoskot. Producent płyt wielu cenionych wykonawców, między innymi Ścianki, Kur, Łoskotu, Kobiet, Tymon & Transistors, Pulsarusa i 100nki. W ostatnich latach współpracował z Olem Walickim w ramach projektu Kaszebe, Antonim Gralakiem w Yeshe oraz tworzył autorski projekt Gym Society.

O twórcach

Ewa Piotrowska
Reżyserka (absolwentka Akademii Teatralnej w Warszawie, Wydział Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku, kierunek – reżyseria, 2003). W latach 2005–2008 dyrektor artystyczny Teatru Maska w Rzeszowie. W latach 2009–2012 dyrektor naczelny i artystyczny Teatru BAJ w Warszawie. Od 1 stycznia 2013 Dyrektor Teatru BAJ w Warszawie.
W swoim dorobku reżyserskim ma wiele inscenizacji w teatrach polskich i zagranicznych. Wiele z reżyserowanych przez nią spektakli zdobyło prestiżowe nagrody na festiwalach i w konkursach teatralnych. Spektakl „Efekt cieplarniany” w jej reżyserii został nagrodzony w I Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. W III edycji tego konkursu przedstawienie „Biegun” zrealizowane w Białostockim Teatrze Lalek zdobyło główną nagrodę i nagrodę dla zespołu. „Biegun” otrzymał również nagrodę publiczności na III Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek dla Dorosłych „Lalka też człowiek” w 2008 roku oraz Grand Prix na V Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek w Jekaterynburgu (Rosja) w 2010 roku.
W 2005 r. była beneficjentem Stypendium Twórczego Ministra Kultury. W 2008 r. uzyskała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczpospolitej Polskiej „Młoda Polska”. W 2010 r. została uhonorowana Brązowym Medalem Gloria Artis za zasługi na rzecz rozwoju polskiego teatru lalek.

Roksana Jędrzejewska-Wróbel
Autorka ponad 20 książek dla dzieci, doktor literaturoznawstwa. Rozprawę doktorską pisała pod czujnym okiem prof. Stefana Chwina na Uniwersytecie Gdańskim. Poza tym – gdańszczanka, feministka. Wielbicielka morza, tańca, roweru, podróży, jogi i dobrych ilustracji. Jest laureatką wielu nagród, min. nagrody im. Kornela Makuszyńskiego za trylogię o dociekliwej ryjówce Florce, na podstawie której powstaje obecnie serial animowany. Jej „Kamienica”, sfrustrowany „Gębolud” oraz przewrotna historia „O słodkiej królewnie i pięknym księciu” nominowane były do tytułu Książki Roku polskiej sekcji IBBY. Opowieścią o pewnej niezależnej dziewczynce „Maleńkie królestwo królewny Aurelki” wygrała konkurs na Najlepszą Książkę Roku „Przecinek i kropka” 2009. Do tej nagrody nominowano rok później również zbiór opowiadań „Siedmiu Wspaniałych”, przetłumaczony na koreański. Najbardziej jednak ucieszyła ją nominacja „Bzyka brzęka” – historii o dwóch muchach – do nagrody Zielonej Gąski im. Hermenegildy Kociubińskiej. Otrzymała też brązowy medal „Gloria Artis”. Jest członkiem Polskiej Sekcji IBBY i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Teatr Miniatura wpisany był w jej krajobraz od dziecka – chodziła tu jako uczennica, a potem jako mama trójki dzieci, teraz po raz pierwszy wystąpi jako autorka i adaptatorka pełnej świń „Kamienicy”. Nie jest to jednak jej pierwsze zetknięcie z teatrem. Wcześniej pisała słuchowiska do Teatru Radiowego, a na deskach Teatru Dzieci Zagłębia w Będzinie wystawiono jej „Kosmitę”. Ta opowieść o autystycznym chłopcu uznana została przez fundację ABC Cała Polska Czyta Dzieciom za jedną z 10 najważniejszych książek 10-lecia. Jako spektakl „Kosmita” także został doceniony i otrzymał aż trzy nominacje do nagrody „Złotej Maski”.

Małgorzata Sikorska-Miszczuk
Dramatopisarka i scenarzystka, ukończyła Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych, Gender Studies na Uniwersytecie Warszawskim oraz Studium Scenariuszowe PWSFTiT w Łodzi. Autorka była stypendystką CEC ArtsLink w USA oraz Instytutu im. Adama Mickiewicza. Jest autorką takich sztuk, jak „Szajba”, „Śmierć Człowieka-Wiewiórki”, „Katarzyna Medycejska”, „Burmistrz”, „Walizka”, „Człowiek z Polski w czekoladzie”, „Zaginiona Czechosłowacja”, „Żelazna Kurtyna”, „Koniec świata”, „Madonna”, „Bruno Schulz: Mesjasz” oraz „Niezwykła podróż Pana Wieszaka” (dla dzieci), a także scenariusza pełnometrażowego filmu animowanego „Tytus, Romek i A’Tomek wśród złodziei marzeń” (2003). Laureatka nagrody głównej i nagrody dziennikarzy za dramat „Walizka” w konkursie „Metafory rzeczywistości” Teatru Polskiego w Poznaniu w 2008 roku oraz Nagrody Dramaturgicznej Gdynia w 2012 roku za dramat „Popiełuszko. Czarna msza”. Jej sztuki były publikowane w „Dialogu” i „Notatniku Teatralnym”. Śmierć Człowieka-Wiewiórki otrzymała wyróżnienie w ramach XIII Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej organizowanego przez MKiDN. Została przetłumaczona na niemiecki, angielski, chorwacki, rumuński, szwedzki, czeski i wydana w antologii sztuk europejskich New Europe – Plays From the Continent (New York 2010).

Martyna Dworakowska
Absolwentka scenografii Akademii Teatralnej w Pradze (DAMU), Katedry Teatru Lalkowego i Alternatywnego. Jest autorką scenografii i kostiumów do przedstawień teatralnych w teatrach lalek i teatrach dramatycznych Czech, Polski i Węgier. Bierze udział w projektach związanych z teatrem, modą i muzyką. Współpracowała m. in. z zespołem muzycznym Toxique i Xindl X. Projektowała scenografie do przedstawień takich teatrów, jak: Teatr Lalek w Györ, Węgry, Teatr Studio Ypsilon w Pradze, Teatr Švandovo Divadlo w Pradze, Teatr Letí, Praha, Teatr Středočeské Divadlo w Kladnie, Teatr Reduta w Brnie, Teatr Hadivadlo w Brnie, Teatr Petra Bezruče w Ostrawie, Teatr Zapadočeské Divadlo w Chebie, Teatr Baj w Warszawie, Teatr Maska w Rzeszowie, Teatr Lalki i Aktora w Wałbrzychu, Teatr Lalki Maski i Aktora Groteska w Krakowie, Śląski Teatr Lalki i Aktora Ateneum w Katowicach, Teatr Lalek Arlekin w Łodzi, Teatr Pinokio w Łodzi.

Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz
Aktor, performer, choreograf. W latach 1987–1995 był tancerzem i asystentem choreografa w Teatrze Ekspresji Wojciecha Misiuro. Występował w najważniejszych spektaklach i realizacjach filmowych tego zespołu. Od 1995 roku prowadzi Teatr Patrz Mi Na Usta, najpierw w Gdańsku, a później w Berlinie (1997–2002). Do Polski powrócił w 2003 roku i kontynuuje pracę artystyczną. Jako tancerz i choreograf współpracował z berlińskim teatrem Moving M3 i Teatrem Babcia Zosia. Od 2005 roku współpracuje z niemiecką performerką polskiego pochodzenia Mariolą Brillowską (HOND 2005, „Rytuał kanibalski”, KIM & KIM w Hamburgu, 2006).
W latach 1990-2013 współpracuje z Sopockim Forum Integracji Nauki Kultury i Sztuki Sfinks w Sopocie. Tworzy choreografie do pokazów mody, autorskie performensy i happeningi. Krzysztof Leon Dziemaszkiewicz zrealizował m.in. instalację „Colorful homosapiens” w Instytucie Sztuki Wyspa w Gdańsku (2008), performensy i projekty podczas festiwalu Grassomania (2012, 2013).
Transgeniczna, transseksualna praca Diemaszkiewicza ma na celu łączenie przeciwieństw, stawianie pytań o granice między człowieczeństwem i  zwierzęcością. W swoich działaniach łączy rytuał, taniec, działania ostateczne, kabaret etc. Jego sztuka może wydarzyć się wszędzie. Artysta tworzy siebie takim, jakim chce być w imię wolności każdej jednostki ludzkiej.
Najważniejsze projekty autorskie w Teatrze Patrz Mi Na Usta to „Narodowa Drag Queen” (2000), „Cafe Domino zaprasza” (2004), „Variete Cameleon” (2005), „Hungrigr Herzen” (2009) oraz dwa ostatnie spektakle we współpracy z Anną Steller „Dziewczęta z Zajęczego Wzgórza” (2010) i „Strefa zagrożenia” (2013). Artysta prezentował swoją sztukę m.in. w Brazylii, Turcji, Rosji, Niemczech, USA, Chinach.

Piotr Pawlak
Muzyk związany z trójmiejską sceną muzyczną, gitarzysta i producent. Pod koniec lat 80. zaczął grać w zespole Bielizna, następnie razem z Ryszardem Tymonem Tymańskim współtworzył zespół Kury. W 1995 roku nawiązał współpracę z Jerzym Mazzollem w formacji Arhythmic Memory. Od 1996 roku współpracował z Mikołajem Trzaską w zespole Łoskot. Autor muzyki teatralnej i filmowej. Producent płyt wielu cenionych wykonawców, między innymi Ścianki, Kur, Łoskotu, Kobiet, Tymon & Transistors, Pulsarusa i 100nki. W ostatnich latach współpracował z Olem Walickim w ramach projektu Kaszebe, Antonim Gralakiem w Yeshe oraz tworzył autorski projekt Gym Society. Stypendysta Marszałka Województwa Pomorskiego i Prezydenta Miasta Gdańska.

Plakat "Kamienicy" | Anita Wasik

×