PL EN

STREFA ZDARZEŃ

Grassomania 2012 | pokazy performance

29 września o godz. 20.00 w ramach 4 edycji festiwalu Grassomania odbęda się u nas pokazy performance Rogulusa (Marka Rogulskiego), Ewy Świdzińskiej, Julii Kurek i Artiego Grabowskiego.

Fragmenty wypowiedzi krytyka Łukasz Guzek o tegorocznych pokazach:

Günter Grass, pisarz i artysta, odwołujący się w swojej twórczości do historii i problemów współczesnych, kwestii kondycji człowieka obarczonego brzemieniem często trudnej przeszłości, czwarty rok patronuje gdańskiemu festiwalowi Grassomania, który w tym roku skupia się na sztuce performance. Założenia festiwalu opierają się na dwóch filarach programowych: jednym jest Grass – jego postać i literatura; drugim „niepamięć” – pojęcie – hasło tegorocznej edycji. Razem stanowią one punkt wspólny dla rozumienia i interpretacji działań artystów, których praktyka performerska jest bardzo zróżnicowana. O ile jednak dla organizatorów Grass jest stałym horyzontem ich pracy, to niepamięć stanowi bezpośrednie wyzwanie artystyczne dla zaproszonych performerów.

Sztuka performance to szczególne medium – opiera się na kondycji fizycznej i psychicznej artysty. Zaproszeni do udziału w festiwalu artyści proponują rozmaite rozwiązania formalne z użyciem tak szczególnego materiału, jakim jest ich własne ciało oraz myśli, uczucia i emocje. To one nadają artystyczny sens ich pracom, ale też stanowią medium, poprzez które widz odczytuje ich znaczenia. Ten sposób tworzenia znaczeń w sztuce performance będzie decydował o tym, na ile artystom, ale także nam, widzom, uda się zbliżyć do głównego tematu tego zdarzenia, jakim jest niepamięć.

Performerzy prezentujący swoje prace na tegorocznym Festiwalu Grassomania należą do różnych generacji, a także, co tu jest ważniejsze, ich performances są zakorzenione w różnych sposobach uprawiania sztuki na żywo. Wszystko to powoduje, że zestaw zaproponowanych prac jest silnie zróżnicowany. (…) Ewa Świdzińska czyni punktem wyjścia prac własną seksualność i kondycję bycia kobietą, zarazem czyniąc to, co osobiste i wewnętrzne – dyskursem kultury. (…) Rogulus (Marek Rogulski) w działaniu chętnie wykorzystuje swój potencjał siły fizycznej i energii, choć jednocześnie w swoich performances jest poetą, romantycznym i postmodernistycznym zarazem.

Należący do młodszej generacji polskich performerów Arti Grabowski również opiera swój performance na „klasycznych” dla tej dyscypliny sztuki środkach, jakim są możliwości własnego ciała, ale pomaga sobie licznymi rekwizytami – przedmiotami, sięgając także po obraz elektroniczny. (…) Najmłodsza Julia Kurek, wykorzystuje „klasyczną” formę performerską, jednocześnie sytuuje swoje akcje w kontekście bieżących spraw tego świata.

Performances zaprezentowane na tym festiwalu, z jednej strony są oparte na „klasycznych” podstawach tej sztuki, czyli kondycji własnej artysty, a z drugiej są bardzo indywidualne i zróżnicowane. Także postać Grassa, i rozmaite kontrowersje, jakie w ostatnich latach były z nią związane, tak naprawdę są lekcją wrażliwości na różnorodność sposobów rozumienia, odczuwania tego samego świata, w którym żyjemy, zarówno przeszłości, jak i teraźniejszości. Sztuka, oferując swoją różnorodność, każe pamiętać o różnicach.

×